4 augustus.

Niet dat er nieuws is, maar omdat veel mensen zo intens meeleven vind ik het toch goed om even te laten weten hoe het gaat met mn moeder.

Sinds de operatie is ze steeds wel stabiel. Maar ze is gewoon heel erg ziek. Als ik erbij ben zoals gister vind ik dat echt heel duidelijk te zien. Vrijdag viel het me wel enigszins mee, maar gisteren was ze weer heel ver weg. En op haar gezicht zijn de tekenen van het ziek-zijn wel te zien. Echte verbeterpunten zijn er niet te noemen. Maar slechter gaat het ook niet echt. Hoewel ze over haar suf-zijn niet altijd even tevreden zijn.

We zijn gewoon maar aan het afwachten hoe het verder gaat. De dokter kan er ook niets over zeggen. Ze doen hun uiterste best, maar het is de vraag welke bocht ze gaat nemen. Daar kunnen we op dit moment niks van zeggen. Ze heeft veel ondersteuning nodig. En de vraag is of haar lichaam alle infecties in haar buik aan kan op termijn. In alle gevallen is tijd het enige antwoord. De tijd zal het leren.

Wij zitten inmiddels in haar huis sinds vrijdag. En het is toch wel even lekker om niet zo thuis te zitten afwachten maar gewoon even soort van te genieten van het 'vakantiegevoel'. Voor de kinderen is het in ieder geval heel erg fijn. En ook wij kunnen die afstand wel gebruiken in het proces van afwachten, loslaten enz.

Dit lied heb ik vaak in mijn hoofd. Als een soort van gebed in deze tijd.