Vandaag een maand na de operatie van de darmperforatie. En ik ging met redelijk lichte tred het ziekenhuis uit. Zo goed was het tot nu toe nog niet gegaan met mijn moeder. Ze was best wakker, ik kon echt contact met haar maken. Ze wist goed dat ik er was. En we konden best even een beetje communiceren met elkaar.
Ze kon dorst aangeven en aangeven dat ze het lastig vindt dat haar armen en benen het niet doen.
Met de beademing wordt ze getraind. Zo nu en dan mag ze even van de beademing af. En ookal is dat echt nog heel zwaar voor haar, het is een begin!
Hopelijk mag die stijgende lijn nu doorzetten en wordt het echt een begin van herstel!
De berg die ze nog moet nemen is enorm. Geduld is hierin heel belangrijk. Maar er is weer wat meer hoop!
Ik dank God voor deze dag!
weer bij gelezen. Wat mooi om te horen, dat je contact had. Dat is al zó belangrijk.
BeantwoordenVerwijderenAfwachten nu maar en hopen dat vanaf nu duidelijk herstel gaat inzetten, ook al is het een lange weg te gaan. Liefs van ons.