Vandaag is mn moeder van de beademing af. Ze is het goed aan het proberen. Ik hoop dat ze dat goed vol kan houden. Het klonk mij nog wel benauwd in de oren maar met een saturatie van 97 geen klagen.
Ze daarom ook verhuisd naar de 5e verdieping. Voor diegenen die een kaartje willen sturen. V3.5 is nu de afdeling. Ik weet het nummer van de kamer niet maar hij komt wel aan.
Ze was vanmiddag wel ontzettend moe van de verhuizing dus was steeds aan het slapen en aan het 'ijlen' maar dan zonder noemenswaardige koorts. Ze was in ieder geval flink in de war. Hopelijk blijft er een beetje een stijgende lijn in zitten. En gaat haar buik nu eindelijk genezen. Want dat is nog wel een belangrijk punt.
Ik merk bij mezelf dat ik er nog niet aan toe ben om heel optimistisch te zijn. Maar de tijd zal het leren en wellicht steeds meer vertrouwen doen groeien.
Het lied van Martin Brand op de CD Eerlijk gezegd, raakte me in mn hart vanmiddag in de auto:
Niet piekeren niet malen, geen zorgelijk gezucht.
Blijf daar nou niet staren naar de wolken in de lucht
Je weet niet of er regen komt....
maar stel nou dat er regen komt
Wees niet bang voor regen- Ik ben hier bij jou
.....
......
.....
Dus wees niet bang voor morgen, maar geloof in Mij vandaag
Ik zal voor je zorgen en Ik ben nooit te laat
Je weet niet wat er komen gaat...
Maar ik weet wat komen gaat
En wat er ook komen zal- Ik blijf dicht bij jou
Kind wees niet bang, Ik ben hier....
Ook al gaat het langzaam, er zitten toch telkens meer lichtpuntjes in je verhaal. Maar het blijft zwaar omdat het allemaal zo lang duurt. Heel, heel veel sterkte. Liefs van ons.
BeantwoordenVerwijderen