14 oktober

Alweer een week verder.
Omdat mensen benieuwd zijn zal ik weer een update geven.
Mijn moeder is vorige week weer naar de afdeling (interne geneeskunde) gegaan. Na een Ct-scan bleek 1 van de pusplekken in haar buik groter te zijn geworden sinds de keer ervoor. Ze hebben de plek kunnen draineren. Daardoor kwam er weer wat meer lucht. Ook letterlijk. Mijn moeder mocht in de loop van de afgelopen week weer van het zuurstof af.
Verder is het een kwestie van afwachten of ze uiteindelijk weer wat meer in de lift gaat. Het lijkt er voor nu wel weer even op dat het naar wens gaat.
Omdat ze niet veel eet krijgt ze te weinig voeding binnen en moet ze weer van die flesjes drinken. Flesjes nutrivoeding om alle bouwstoffen een beetje op peil te houden.
De tijd zal het leren hoe het allemaal weer verder ontwikkeld. We hadden natuurlijk van tevoren niet kunnen bedenken dat we na 3 maanden nog maar op dit punt zouden zitten. Aan de andere kant leek het 3 maanden geleden er ook op dat we op een heel ander punt uit zouden komen. Tja, God is er al die tijd bij. Dat geeft veel rust!

6 oktober

Dat we dan alweer 3 maanden verder zijn dan de baarmoeder operatie hadden we in alle opzichten niet verwacht. Dat ze er nog lang niet is, tsja, dat is iets wat wel veelvuldig benoemd is maar waarvan je de inpact nog niet kan overzien van tevoren.
In de afgelopen twee weken heeft ze eerst op de acute opname gelegen. Tot afgelopen dinsdag. Toen waren ze wel weer zo 'tevreden' dat ze zonder antibiotica, met zuurstof naar de revalidatieafdeling mocht.
Gister was ik bij haar. Toen had ze verhoging en ik vond haar (nog steeds of weer?) wat benauwd klinken. Verder had ze bloed in haar urine. Alle controles weer op scherp en meteen aan de antibiotica. Vandaag was ondanks alle zorg en aandacht toch nog meer koorts. Boven de 39. Dat betekent dat ze weer teruggaat naar het ziekenhuis. (blijft bijzonder, want ze lag er in mijn beleving nog...) Nu is ze op de Eerste Hulp. En we moeten maar weer afwachten wat ze er verder mee doen. Ik denk weer naar de acute opname? De tijd zal het leren.
Bij mezelf merk ik dat het er best wel inhakt. Het blijft steeds zoveel spanning geven. Hoewel het in geen verhouding staat met de IC-tijd. Aan de andere kant is het ook steeds weer een teken dat haar lichaam er nog niet is.

We wachten maar weer biddend af. Loslaten, vertrouwen, een steeds weer terugkerend refrein.

revalideren en toch niet

Ik zou vandaag even een blog schrijven omdat mijn moeder gisteren naar de revalidatie-afdeling mocht. Eerst zou ze naar een revalidatie-kliniek gaan. Maar dat was te heavy voor haar.
Maar dat ene dagje bleek ook te veel.
Gistermorgen was ze verhuisd naar de revalidatie-afdeling. Maar uiteindelijk werd ze toch weer ziek.
Vanmiddag moest ze naar de eerste hulp (ja, je moet dan ineens weer opnieuw inchecken....). Ze hebben daar alles onderzocht. Haar weer zuurstof gegeven. En antibiotica.
Ze verdenken haar van een paar dingen bij elkaar. Blaas en/of nierweginfecties. Luchtwegonsteking, en misschien longembolie. Of misschien een combinatie van dit alles.
Ze is nu weer opgenomen. Eerst de acute opname. En later zal ze naar interne geneeskunde gaan zoals het nu lijkt.
Morgen krijgt ze een CT-scan van in ieder geval haar longen.
Tot zover even de info. Echt meer kan ik er niet van zeggen. Ik weet wel dat ze nog best heel kwetsbaar is. En dat het niet zo ideaal is. We wachten en bidden maar weer hoe het verder zal gaan.

bezoekregeling

Mijn moeder gaat nog steeds vooruit. Vergeleken met een aantal weken geleden is het ook best een verschil. Ze is steeds goed bij, snapt alles weer. Oefent hard om haar armen en benen weer in beweging te krijgen.
Visite vindt ze erg gezellig en de kaarten die ze krijgt geniet ze ook van. Ze leeft bij de dag. Want ver vooruit kijken maakt het allemaal onoverzichtelijk. Kan ik nog wel..... enz enz. Maar ze ziet zelf ook dat oefening kunst baart. Elke weg, hoe lang ook, doe je stap voor stap.

Met de bezoeken loopt het nog niet zo erg overzichtelijk. Soms zijn er een aantal mensen tegelijk. Soms is er niemand. We proberen via ziekenhuisplanner.nl het te stroomlijnen. Dineke gaat vanaf deze week het bezoek inplannen. Omdat ik deze week naast een jarig kind ook op kamp ga.
U/jij kunt contact met haar opnemen. Ik schrijf haar telefoonnummer uit in woorden om te voorkomen dat haar nummer gevonden wordt: nul zes- vier nul zeven drie vijf negen acht een.

Kaarten kunnen evt. gestuurd worden naar
GH van Mechelen
Isala klinieken\
Dr van Heesweg, Zwolle
Afdeling V4.2

29 augustus

beste meelezers,

Inmiddels is mijn moeder naar de verpleegafdeling verhuisd. Het gaat echt steeds beter met haar.
Haar beademingscanule is verwijderd, ze oefent weer met eten en drinken. En verder moet ze alles weer oefenen. Dat lukt haar de ene dag beter dan de andere dag.
Het afhankelijk en alleen zijn valt haar soms wel zwaar. Ze zou het heel leuk vinden als mensen langs willen komen. Als je graag langs wilt gaan zou het handig zijn om contact met mij op te nemen. Via mail, telefoon of facebook. Het moet nog wat verdeeld worden het bezoek. Zo had ze maandag 3 keer bezoek en dinsdag niemand. (en ik kwam ook nog es niet...)

medium care

Ik zou de titel van de blog eigenlijk moeten veranderen. Vandaag mag mn moeder naar medium care. De zorg die ze nu nodig heeft is niet meer zo intensief als eerst. Alleen wat extra zuurstof en de nodige medicijnen voor de intecties, voor rust. Maar geen IC benodigdheden meer.
Wel moet men alles voor haar doen. Tot aan het krabbelen op haar neus. Daarom heeft ze nog wel intensieve zorg nodig. Ze vindt het heel spannend, maar het is een stap vooruit. Hopelijk blijft het zo doorgaan. Al is het nog een hele lange weg te gaan.

25 augustus

Gister gaf de verpleging aan dat het met mijn moeder echt de beterende kant op lijkt te gaan. Op de CTscan bleek dat de verschillende plekken van ontsteking in haar buik kleiner zijn geworden. Het zou toch gaaf zijn als dat nu mag door gaan zetten!
Ze krijgt wel een nieuwe antibiotica in verband met een beginnende longontsteking.
Voor de rest oefent ze met zitten in een speciale stoel. Dat geeft nog veel pijn, maar het is beter voor haar maag en longen om rechtop te zitten. Ze doet erg haar best om vooruit te gaan. En ze heeft er ook weer meer moed voor!